Wieczór, mocne światła, jachty i obietnica szybkiego awansu do świata luksusu: „Dziewczyny z Dubaju” mogą wyglądać jak efektowny dramat o spełnianiu ambicji, choć ich ton z czasem wyraźnie ciemnieje. To polski film z 2021 roku w reżyserii Marii Sadowskiej, ale odpowiedź na pytanie, czy opowiada „prawdziwą historię”, wymaga ostrożności.

To efektowny dramat, który budzi spory o prawdę i sposób opowiadania
- Główna bohaterka: Emi, grana przez Paulinę Gałązkę, wchodzi w świat luksusowych wyjazdów i płatnych relacji.
- Reżyseria: za film odpowiada Maria Sadowska, a w obsadzie są też Katarzyna Figura i Katarzyna Sawczuk.
- Forma: blichtr i szybki montaż zderzają się z historią o wykorzystywaniu, pieniądzach i konsekwencjach wyborów.
- Ważne zastrzeżenie: film czerpie z reportażu Piotra Krysiaka, lecz autor książki kwestionował sposób, w jaki określano tę relację.
- Dla kogo: dla widzów zainteresowanych polskim kinem obyczajowym z wątkiem sensacyjnym; nie dla osób szukających lekkiej opowieści o luksusie.
Emi wchodzi do świata, który szybko traci blask
Na początku wszystko przypomina przepustkę do lepszego życia. Emi marzy o wyrwaniu się z ograniczeń, a oferta wyjazdów i pieniędzy otwiera przed nią drzwi, które wcześniej wydawały się zamknięte. Film szybko pokazuje jednak, że za luksusową oprawą kryją się zależności i presja, a kolejne wybory coraz trudniej odwrócić.
W głównej roli występuje Paulina Gałązka, a ważne postacie grają między innymi Katarzyna Figura jako Dorota oraz Katarzyna Sawczuk. Taki układ pozwala zestawić różne doświadczenia kobiet w tym samym środowisku, choć bohaterki nie zawsze dostają równie pogłębione portrety. Najmocniej zostaje w pamięci kontrast między dopracowanym obrazem luksusu a coraz bardziej niepokojącym przebiegiem historii.
Film i reportaż Piotra Krysiaka to nie to samo
Tu łatwo pomylić inspirację z wierną adaptacją. Materiały dystrybutora Kino Świat przedstawiają produkcję jako opowieść opartą na prawdziwych wydarzeniach, a w informacjach o twórcach wymieniono Piotra Krysiaka jako autora materiałów do scenariusza. Sam Krysiak, autor reportażu „Dziewczyny z Dubaju”, publicznie podważał, jak blisko film trzyma się jego książki i faktów.
To rozróżnienie zmienia sposób oglądania. Film najlepiej traktować jako fabularną interpretację głośnego tematu, a nie dokumentalną rekonstrukcję konkretnych wydarzeń czy dowód dotyczący osób z życia publicznego. Jeśli zależy Ci na reportażowym obrazie sprawy, ekranowa opowieść nie zastąpi książki; jeśli interesuje Cię kino inspirowane aferą, może działać samodzielnie.
Blichtr przyciąga, ale druga połowa dzieli widzów
Recenzje chwalą film za energię, obsadę i efektowną stronę wizualną, lecz powracają też zarzuty o rozwlekłość, skróty fabularne i nierówne tempo. W recenzji Filmwebu podkreślono, że ciekawe pomysły nie zawsze składają się w spójną historię; podobne zastrzeżenia dotyczące długości i chaotyczniejszej dalszej części pojawiają się także w omówieniu Onet Kultura.
Uważam, że największą siłą filmu jest jego wizualny kontrast, a nie precyzja psychologiczna. Złote wnętrza i starannie wystylizowane kadry najpierw kuszą, po czym coraz mocniej zderzają się z opowieścią o zależności. Trzeba jednak zaakceptować, że film ma około dwóch godzin i dwudziestu minut, a niektóre sceny mogłyby być krótsze.
Różne metryki czasu nie muszą oznaczać błędu
Przy sprawdzaniu czasu trwania można trafić na różne liczby. Brytyjska klasyfikacja BBFC podaje 144 minuty, natomiast strona dystrybutora informuje, że wydanie DVD trwa 139 minut. To dane odnoszące się do różnych wydań, więc różnica sama w sobie nie dowodzi błędu w opisie.
Przy planowaniu seansu sprawdź czas podany przez konkretną platformę lub wydanie, z którego korzystasz. Film zawiera sceny erotyczne, nagość i przemoc seksualną, dlatego nie jest lekką propozycją na wieczór, mimo efektownej oprawy. Brytyjska klasyfikacja opisuje te treści w swojej karcie filmu, co pomaga ocenić, czy taki seans będzie odpowiedni dla domowników.
Najlepiej oglądać go jako fabułę, nie jako reportaż
Jeśli szukasz polskiego dramatu, który łączy temat seksbiznesu z luksusową, teledyskową estetyką, film Marii Sadowskiej może zainteresować, choć jego nierówności są widoczne. Gdybym wybierał seans dla osoby oczekującej przede wszystkim wiernej rekonstrukcji prawdziwych wydarzeń, skierowałbym ją raczej ku reportażowi niż ekranizacji. Przy nastawieniu na fabularny dramat z głośnym tłem „Dziewczyny z Dubaju” pozostają pozycją wartą rozważenia, pod warunkiem że blichtr nie zostanie pomylony z obietnicą lekkiej rozrywki.